در این مقاله چهل بیمار دارای سنین بین 65-20 سال در کلاس A.S.A.I تحت عمل جراحی لاپاراتومی انتخاب شده اند. بیست بیمار در گروه پروپوفول همراه با فنتانیل که با میکروست انفوزیون داروی پروپوفول به میزان 4 میلی گرم به ازا هر کیلوگرم وزن بدن در ساعت دریافت داشتند که بعد از ده دقیقه مقدار آن به میزان 2 میلی گرم به ازا هر کیلوگرم وزن بدن همراه با اکسیژن تقلیل یافته است.بیست بیمار در گروه کتامین همراه با فنتانیل که با میکروست انفوزیون به میزان 4 میلی گرم به ازا هر کیلوگرم وزن بدن در ساعت دریافت داشتند که بعد از ده دقیقه مقدار آن به 2 میلی گرم به ازا هر کیلوگرم وزن بدن در ساعت تقلیل یافته است. تزریق وریدی فنتانیل هر 30 دقیقه به مقدار یک میکروگرم به ازا هر کیلوگرم وزن بدن همراه با اکسیژن انجام شده است.دراین بررسی آینده نگر، بیماران به طور تصادفی در دو گروه قرار گرفته اند و تغییرات همودینامیک و ریکاوری آنها با هم مقایسه شده است. فشار خون سیستولیک و دیاستولیک تمامی بیماران هر 5 دقیقه یک بار اندازه گیری شده و طول مدت متوسط عمل جراحی بیماران دو ساعت بوده است. بیماران گروه کتامین در هنگام برش پوست افزایش همودینامیکی بالاتری نسبت به گروه پروپوفول داشته اند و ریکاوری بیماران به وسیله زمان برگشت تنفس خود به خودی و خروج لوله تراشه و باز کردن چشم و گفتن نام خود با هم مقایسه شده است. ریکاوری در بیماران گروه پروپوفول سریع تر و نسبت به گروه کتامین معنی دار بوده است.

با وجود پیشرفت های چشم گیر در علم دندان پزشکی، دردهای پس از درمان ریشه از جمله مشکلاتی است که هنوز بیماران و دندان پزشکان با آن مواجه هستند. اگر چه وقوع چنین دردهایی الزاما به معنی شکست درمان نیست، لیکن ساکت شدن درد برای بیمار از اهمیت زیادی برخوردار است. همچنین توانایی در پیشگیری و یا آرام نمودن این دردها یکی از عوامل اصلی در موفقیت شغلی یک دندان پزشک می باشد. درد در درمان ریشه، معمولا نتیجه یک واکنش التهابی پری آپیکال است که قبل، در طی یا به دنبال درمان های مختلف معالجه ریشه اتفاق می افتد. شدت پاسخ التهابی متفاوت بوده و بستگی به فاکتورهای موضعی و سیستمیک دارد. هر چند علت درد و تورم به دنبال درمان ریشه همیشه واضح نیست، اما محققین عوامل متعددی را در ایجاد این دردها بیان کرده اند. این عوامل را می توان در سه دسته اصلی شامل عوامل مربوط به کار دندان پزشک، عوامل مربوط به بیمار، عوامل مربوط به پالپ و پری آپیکال طبقه بندی نمود. مهمترین اصل در کنترل دردهای پس از درمان ریشه، داشتن شناخت و آگاهی کافی از عوامل ایجاد کننده آن و سپس پیشگیری از این عوامل است. هدف از این مقاله، معرفی عوامل موثر در ایجاد دردهای پس از درمان ریشه و ارائه راهکارهایی از جمله داروهای مسکن جهت پیشگیری و یا کاهش این دردها بود.

بیان مساله: درد در ناحیه دهان شایع ترین علت مراجعه به دندانپزشک است و تجویز نادرست ضد دردها می تواند عوارض جانبی چشمگیری را به همراه داشته باشد. انتخاب دقیق یک برنامه ضد درد موثر با کمترین عوارض جانبی بر پایه گونه و میزان درد بیمار می تواند از فشار و اضطراب همراه به درد جلوگیری نماید.هدف: هدف از این پژوهش، بررسی انتخاب ضددردها در میان دندانپزشکان شرکت کننده در کنگره ی بین المللی اندودنتیکس اصفهان در سال 1385 بودمواد و روش: این بررسی به صورت توصیفی مقطعی انجام شد. پرسشنامه طراحی شده برای ارزیابی روش تجویز ضددرد شامل قسمت هایی همچون اطلاعات فردی و انتخاب دارو برای کم کردن دردهای شدید، متوسط و خفیف دندانی بود. 113 پرسشنامه تکمیل شده بررسی گردیدند. سپس، داده های به دست آمده توسط روش آماری کای- اسکوایر (Chi-Square) بررسی شد.یافته ها: بر پایه ی نتایج به دست آمده درصد بالایی از پاسخ دهندگان ایبوپروفن و استامینوفن کدئین را جهت تسکین دردهای شدید، متوسط و خفیف دندانی انتخاب کردند (به ترتیب 96 و 81 درصد). بیشتر پاسخ دهندگان ایبوپروفن (400 میلی گرم) را پیش از درمان اندونتیک به عنوان داروی پیش درمانی پیشنهاد می کردند.نتیجه گیری: نتایج این بررسی پراکندگی نسبی در انتخاب ضددرد را نشان می دهد.